Περιβάλλον εκτέλεσης

Γιατί μια συνταγή δεν αναφέρει ποτέ το «project» και πώς ο διερμηνέας γνωρίζει με ποιο έργο να δουλέψει.

Όταν ένας χρήστης εκτελεί μια συνταγή, έχει ήδη επιλέξει ένα έργο στο Anchor. Αυτή η επιλογή είναι το περιβάλλον εκτέλεσης. Από αυτό ο διερμηνέας λαμβάνει ό,τι χρειάζεται: τις ρυθμίσεις του server και του client, τις ρίζες των αποθετηρίων, τους κλάδους, τις παραλλαγές γλώσσας, τα διαθέσιμα εργαλεία και τις άδειες.

Γι’ αυτό μια συνταγή δεν γράφει project.something. Μια συνταγή μιλά για server και client, και το περιβάλλον αποφασίζει ποιοι είναι αυτός ο server και αυτός ο client.

Τι σας προσφέρει αυτό

• Η ίδια συνταγή λειτουργεί σε διαφορετικά έργα χωρίς αλλαγές.
• Η εσωτερική δομή της αποθήκευσης των ρυθμίσεων δεν διαρρέει στη συνταγή και δεν γίνεται μέρος της γλώσσας.
• Μια συνταγή δεν περιέχει μυστικά ούτε διαδρομές που αφορούν ένα συγκεκριμένο μηχάνημα.

Αν το περιβάλλον είναι ελλιπές

Λείπει μια σύνδεση με server, ο client έχει περισσότερες γλώσσες και δεν είναι σαφές ποια εννοείται, ένας στόχος εγγραφής είναι διφορούμενος: σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η συνταγή σταματά με σαφές σφάλμα αντί να επιλέξει κάτι στην τύχη.

Κατάσταση: απόφαση σχεδιασμού. Το πρωτότυπο δεν παράγει ακόμη διαγνωστικά με τέτοια μηνύματα.

Επόμενο: server και client.